در حالی که اسپاد میلتون به مسیر پر فراز و نشیب و ناشیانه خود در دوران بلوغ ادامه می‌دهد، یکی از مهم‌ترین درس‌های زندگی را می‌آموزد: در برخورد با زنان و ابلهان، هیچ چیز هرگز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست. اسپاد در شانزدهمین سالگرد تولدش با اطمینان می‌نویسد: «من عملاً در بیشتر زمینه‌ها یک مرد کامل هستم.» سال ۱۹۹۲ است و در آفریقای جنوبی، تغییرات رادیکالی در هوا موج می‌زند. شاید کشور در جاده‌ای ناهموار به سوی آینده‌ای نامعلوم باشد، اما اسپاد میلتون امیدوار است که با بازگشت به مدرسه شبانه‌روزی به عنوان دانش‌آموز سال آخر، مسیر آرامی داشته باشد. در عوض، او متوجه می‌شود که دشمن قسم‌خورده و کینه‌توزش برای آزار دادن او بازگشته و یک مالاویایی پرحرف در خوابگاه او در کنار دوستان همیشگی و ناسازگارش ساکن شده است. دنیای اسپاد هرگز تا این حد نامطمئن به نظر نمی‌رسید؛ او تلاش می‌کند بر آثار شکسپیر مسلط شود، مدام با خدای خود و قدرت تفکر منفی دست‌وپنجه نرم می‌کند و پس از کشف حقیقتی تکان‌دهنده درباره مادربزرگش، ومبت، از ماهی سرخ‌شده بیزار می‌شود.